Hatıraların Hatırı

Ben seni kaybetmedim.

İnsan, hiç sahip olamadığı bir şeyi kaybetmez.

Ben…
Sadece ömrümün en güzel ihtimalini
Toprağa gömdüm.

O günden beri
Kimse fark etmiyor.

Gülüyorum.

Konuşuyorum.

Yürüyorum.

Ama her akşam,
Eve dönen yalnız ayakkabılarım biliyor
İçimde kimlerin eksik olduğunu.

Bir zamanlar
“İyi geceler.” dediğin telefon,
Şimdi sessiz.

Bildirim sesi çalınca
Kalbim hâlâ senden yana koşuyor.
Sonra ekran sönüyor.

Ben de.

En çok da buna yanıyorum.

Bir insan,
Bir başkasının umurunda olmamayı
Ne zaman öğreniyor?

Seni sevmek suç değildi.

Ama seni beklemek,
Kendime verdiğim
En ağır cezaydı.

Şimdi biri bana
“İyi misin?” diye sorunca
Başımı sallıyorum.

Çünkü gerçeği anlatsam,
Hangi cümle,
Bir insanın her gece
Aynı boşluğu sarılarak uyuduğunu
Anlatabilir?

Bir gün
Adımı tamamen unutacaksın.

Belki bir fotoğrafıma rastlayıp,
“Tanıdık geliyor.” diyeceksin.

O kadar.

Oysa ben,
Sana baktığım her anda
Bir ömür yaşamıştım.

İşte aşkın adaleti buydu.

Sen birkaç güzel günü hatırlayacaksın.

Ben,
Senden sonra geçen
Bütün yılları.