Hiroshima’ya atılan bomba değil de,
İloshima’dan gelecek mesafe yaralar beni.
Bir şehrin gündüzü savrulur dağılır,
bir kadının adı kalır gecenin içinde;
ne mesafe söndürür onu
ne de zamanın eli.
Chicago’da bir akşamüstü,
Michigan Gölü’ne eğilir gökyüzü.
Rüzgâr, uzak ülkelerin bütün kelimelerini
senin saçlarında uyutur.
Gökdelenler yükselir, şehir küçülür;
tebessümün ecnebi caddelerde yürür,
ansızın mimari bir detaya dönüşür.
Ah, İloshima!
Saçlarında tabiatın kendiyle kavgası,
bir tutam gece, biraz sonbahar…
Ben bu gece bir aşk şiiri yazmadım.
Korkma, saçlarına bakarken
gözlerinde kaybolmadım.
Böyle bir hukuki ihtilafımız yok.
Yalnızca içimde, kıtaları aşındıran
o ihtiyar hayret,
adını duyunca yeniden gençleşti.
Hâlbuki İloshima diye bir yer yok haritalarda.
Yok öyle bir kent, bir beşer;
ne bir liman ne bir cadde,
ne de bir ruha sığan suret…
Oysa bilirim,
bazı coğrafyalar bir kadının isminden doğar.
Ve bütün mesafeler
biraz da senin yüzünden icat edilmiş olabilir.
Seni gecelerde yeniden Hiroshima diye anarım,
tarihin en büyük yanılgısını hatırlamak için:
Bir şehri yıkmak kolaymış meğer,
bir kadının adını dünyaya sığdıramamak
daha büyük bir meseleymiş.
Ve ben, bütün bu kıyametin ardından…
Hiroshima’ya düşen gölgeyi değil,
İloshima’nın saçlarına düşen akşamı kıskanırım.
Arda Keskinkılıç


Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın