Emek verilen hiçbir şeyden gitmek kolay değildir. Kalabilmek için verilmesi gereken bütün mücadeleleri de vermeden gidemezsin zaten. Hatta bazen mücadelen kalmasa bile gidemezsin ya da her insan gitme eyleminde pek iyi değildir belki, bilemiyorsun. İnsanın içinde yangınlar olması bilmiyorum alışılabilir bir durum mu? veya yaşanılır mı öyle? pek üzerine konuşamayacağım bir konumdayım şu an ama insanın içine kış geldi mi pek çok şey gider. Üşümek sıkı giyinildiğinde çözülecek bir durum da değildir artık.
Dönem dönem bambaşka hislerle baş başa kalıyoruz ve hepsinin gücü takdire değer. Zaman da bir ilaç, hatta çoğu zaman en iyisi. Bir de hep "Geçecek" derler. Muhakkak geçer, ama nasıl?
Anne ya da baba olmasak bile hepimiz bir şeyleri büyütürüz: bir iş, bir çiçek, bir hayvan, bir ilişki... Şahit olduğumuz sayısız "şey" var ve hepsi birer emek. Arkasında neler yattığını, buraya nasıl gelindiğini ise büyüten kişiden başkası bilmez. Nereden bilsin?
İnsan emek verdiği şeyden/yerden gidemiyor. Hadi yüreğindeki kış onu götürdü dönüp dönüp nasıl bakmasın?


Yorumlar (0)
Bu gönderi için henüz bir yorum yapılmamış.
Yorum Bırakın