Bir Kayıp Günce

tutulduğum yerde başladı her şey!

tutunduğum bir şey kalmamıştı

bende gittim güneşe tutuldum

kırılmış olan dallar değildi aslında

dallarım olduğu gibi duruyordu

büsbütün topraksız kalmış bir ağaçtım günün sonunda

ayağımı değil anlamımı kaydırdı varoluş

çekip aldı elimden ne kaldıysa bana dair

bir anlam bulamayacaksanız ne önemi kalırdı ayaklarınızın

herkes bir ayak tutturmuş gidiyordu

çok merak ettim sordum birine

"nedir seni ayakta tutan?"

uzun uzun yüzüme baktı

hiç düşünmemişti bunu

boşluk vardı gözlerinde

gözlerindeki boşluğu izledim

zevk aldım bunu yaparken

kedimin gözlerine bakmak gibiydi bu

hayvani bir içgüdüyle basıyordu ayaklarının üzerine

ben henüz toprağımı bulamamışken

etrafımda meyve verenlere bakakaldım

o gün anladım ki

anlam aramak boşuna bir çabaymış

ne kadar irdelersen kendini

o kadar büyürmüş yaran

ne kadar yürürsen

o kadar uzarmış yol